غزل ۶۹۰۷ - ای غنچه لب که سر به گریبان کشیده ای

ای غنچه لب که سر به گریبان کشیده ای
در پرده ای و پرده عالم دریده ای ۱

برق سبک عنانی و کوه گران رکاب
در هیچ جا نه و همه جا آرمیده ای ۲

تمکین لفظ و شوخی معنی است در تو جمع
در جلوه ای و پای به دامن کشیده ای ۳

صد پیرهن غریب تر از یوسفی به حسن
در مصر ساکنی و به کنعان رسیده ای ۴

چشم بد از تو دور که چون طفل اشک من
هر کوچه ای که هست به عالم، دویده ای ۵

در پله غرور تو دل گر چه بی بهاست
ارزان مده ز دست که یوسف خریده ای ۶

غیر از نگاه عجز که از دور می کند
ای سنگدل ز صائب مسکین چه دیده ای؟ ۷