هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند شمع، زلف، پروانه و نی، به بیان احساسات عاشقانه و رنج‌های عاشق می‌پردازد. شاعر از عشق، جدایی، چشم‌بد و ناملایمات زندگی سخن می‌گوید و در پایان از مولوی برای الهام گرفتن در سرودن غزلی عاشقانه یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند چشم‌بد و رنج‌های عاشق نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات دارد.

غزل ۶۹۱۱ - ای شمع طور از آتش حسنت زبانه ای

ای شمع طور از آتش حسنت زبانه ای
عالم به دور زلف تو زنجیرخانه ای ۱

شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رخت
زین بیشتر چگونه کند سعی، دانه ای؟ ۲

از هر ستاره چشم بدی در کمین ماست
با صد هزار تیر چه سازد نشانه ای؟ ۳

چون سر برون برد به سلامت سپند ما؟
زین بحر آتشین که ندارد کرانه ای ۴

چون باد صبح رزق من از بوی گل بود
مرغ قفس نیم که بسازم به دانه ای ۵

عاشق کسی بود که درین دشت آتشین
پروانه وار خوش نکند آشیانه ای ۶

ناف مرا به نغمه عشرت بریده اند
چون نی نمی زنم نفس بی ترانه ای ۷

صائب فسرده ایم، بیا در میان فکن
از قول مولوی غزل عاشقانه ای ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۹۱۰ - آن را که هست گردش چشم غزاله ای
گوهر بعدی:غزل ۶۹۱۲ - ای جان به قید گنبد خضرا چگونه ای؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.