غزل ۶۹۱۳ - طفلی کز او مراست تمنای آشتی

طفلی کز او مراست تمنای آشتی
دارد به جنگ رغبت حلوای آشتی ۱

از عجز ما قرار به تسلیم داده ایم
هم لطف او مگر کند انشای آشتی ۲

هر کس که کرده است تماشای جنگ ما
امروز گو بیا به تماشای آشتی ۳

امید صلح اگر چه ندارد کسی ز تو
بگذار از برای خدا جای آشتی ۴

در طبع جنگجوی تو هر چند رحم نیست
دل می کشد همان به تمنای آشتی ۵

شامی است دل سیاه که صبحش پدید نیست
جنگی که در میان نبود پای آشتی ۶

حیرت فکنده است به دارالامان مرا
نه فکر جنگ دارم و نه رای آشتی ۷

صائب کسی که چاشنی جنگ یار یافت
گردید بی نیاز ز حلوای آشتی ۸