غزل ۶۹۲۷ - ای گل ز شوخ چشمی اغیار غافلی

ای گل ز شوخ چشمی اغیار غافلی
از سادگی ز زخم خس و خار غافلی ۱

ای گل ز دامن تر اغیار غافلی
آیینه ای، ز آفت زنگار غافلی ۲

در خواب ناز نرگس خود را ندیده ای
از ترکتاز فتنه بیدار غافلی ۳

آیینه خمار شکن پیش دست توست
از اضطراب تشنه دیدار غافلی ۴

هر موی بر تن تو شود آه حسرتی
آگاه اگر شوی که چه مقدار غافلی ۵

افکنده ای بساط اقامت به زیر چرخ
در تنگنای بیضه ز گلزار غافلی ۶

دولت طلب ز سایه بال هما کنی
از خواب امن سایه دیوار غافلی ۷

چون رشته دست پیش گهر می کنی دراز
از گنج خویش در ته دیوار غافلی ۸

چسبیده ای چو نی به شکرخواب عافیت
از جستجوی دولت بیدار غافلی ۹

زان چون جرس همیشه دلت می تپد که تو
در کاروان ز قافله سالار غافلی ۱۰

واقف نه ای ز رفتن عمر سبک عنان
چون کاروان ریگ ز رفتار غافلی ۱۱

داری گمان که با تو به دل گشته است راست
صائب ز مکر عالم غدار غافلی ۱۲