غزل ۶۹۲۹ - تا کی ز کف عنان توکل رها کنی؟

تا کی ز کف عنان توکل رها کنی؟
از نقش پای راهروان رهنما کنی ۱

چون حلقه، دیده نگران شو تمام عمر
شاید به روی خود در توفیق وا کنی ۲

جز نقش یوسفی نبود در بساط صبر
تو جهد کن که آینه را (با صفا کنی) ۳

اطعام، رزق روح و طعام است (رزق تن)
تا کی ز رزق روح به تن اکتفا کنی؟ ۴

دست خود از نگار علایق بشوی پاک
تا صد گره گشاده به دست دعا کنی ۵

در نامرادی این همه بیداد می کنی
گر چرخ بر مراد تو گردد چها کنی؟ ۶

آشفتگی ز مغز ( نمی رود)
دستار نیست (این که ز سر زود وا کنی) ۷

قالب تهی ز خویش ( )
چون بهله دست (در کمر مدعا کنی) ۸

تنگ شکر ( )
گر خوابگاه (خویشتن از بوریا کنی) ۹

تا کی دهان خویش ( )
چند اکتفا ( ) ۱۰

) در خانه، کور (
) عصا کنی ( ۱۱

از خودسری و بی بصری، چند چون حباب
صائب ز بحر خانه خود را جدا کنی؟ ۱۲