غزل ۶۹۵۷ - حیف است درین فصل دماغی نرسانی

حیف است درین فصل دماغی نرسانی
چشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی ۱

آن روز ترا نخل برومند توان گفت
کز هر که خوری سنگ، عوض میوه فشانی ۲

این بادیه از کاهلی توست پر از خار
از خار شود ساده اگر گرم برانی ۳

لوح دلت از نقش جهان ساده نگردد
تا درسی ازان صفحه رخسار نخوانی ۴

از دور نیفتد قدح بزم مکافات
زهری که چشیدن نتوانی نچشانی ۵

گر خسته دلان را به شکر دست نگیری
شرط است که چون نی به نوایی برسانی ۶

غم نیست غباری که ازان دست توان شست
از روی گهر گرد یتیمی چه فشانی؟ ۷

پیش و پس اوراق خزان نیم نفس نیست
خوشدل چه به عمر خود و مرگ دگرانی؟ ۸

صائب دل و جان از پی دلدار روان است
هشدار کز این قافله دنبال نمانی ۹