هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از احساسات شاعر درباره زندگی، عشق و طبیعت سخن میگوید. شاعر خود را به عناصر طبیعی مانند کمان، سرو، بید و گل تشبیه میکند و از نبود میوه در بوستان خود و شرم عشق سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق نیاز به درک بالاتری دارد.
شماره ۶۵ - (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا
(از رحم بر زمین نزد آسمان مرا
دارد بپا برای نشان این کمان مرا) ۱
(چون سرو و بید سایه من دام عشرت است
هر چند میوه نیست درین بوستان مرا) ۲
(از وصل گل مرا چه تمتع، که شرم عشق
دارد چو بیضه در بغل آشیان مرا) ۳
دارد بپا برای نشان این کمان مرا) ۱
(چون سرو و بید سایه من دام عشرت است
هر چند میوه نیست درین بوستان مرا) ۲
(از وصل گل مرا چه تمتع، که شرم عشق
دارد چو بیضه در بغل آشیان مرا) ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۲۹۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۴ - کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟
گوهر بعدی:شماره ۶۶ - کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
