هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از تشبیهات و استعارههای غنی برای بیان احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی استفاده میکند. شاعر از عناصری مانند لاله، باده حمرا، مجنون، آتش، داغ، و گرداب مهر برای توصیف حالات درونی خود بهره میبرد. متن حسرت و اشتیاقی عمیق را نشان میدهد که با تصاویر پراحساس و نمادین بیان شدهاست.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و نمادین نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۹۰ - چون لاله هر که باده حمرا نمی زند
چون لاله هر که باده حمرا نمی زند
جوش نشاط چون خم صهبا نمی زند ۱
مجنون که از لباس تعلق برآمده است
آتش چرا به دامن صحرا نمی زند؟ ۲
از داغ گشت شورش مغزم زیادتر
گرداب مهر بر لب دریا نمی زند ۳
جوش نشاط چون خم صهبا نمی زند ۱
مجنون که از لباس تعلق برآمده است
آتش چرا به دامن صحرا نمی زند؟ ۲
از داغ گشت شورش مغزم زیادتر
گرداب مهر بر لب دریا نمی زند ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۳۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۸۹ - (چشمت که راه توبه احباب می زند
گوهر بعدی:شماره ۳۹۱ - دم گر چه پیش آینه عالم نمی زند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
