سخن دل

عاشق دوست ز رنگش پیداست
بیدلی از دل تنگش پیداست

نتوان نرم نمودش به سخن
این سخن، از دل سنگش پیداست

از در صلح برون ناید دوست
دیگر امروز، ز جنگش پیداست

مَی زده است، از رُخ سرخش پرسید
مستی از چشم قشنگش پیداست

یار، امشب پی عاشق کشی است
من نگویم؛ ز خَدَنگش پیداست

رازِ عشق تو نگوید هندی
چه کنم من که ز رنگش پیداست