هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عارفانه بیانگر درد فراق و اشتیاق به معشوق است. شاعر از زخم‌های عشق، بی‌توجهی معشوق و وفاداری خود سخن می‌گوید. همچنین، از زیبایی و ملاحت معشوق تمجید کرده و از دوری او شکایت می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به رنج و فراق نیاز به بلوغ عاطفی دارد.

غزل ۱۲۰ - به تیغم گرنمائی سینه صد چاک

به تیغم گرنمائی سینه صد چاک
فوادی یبتغیک القلب یهواک

تو هرگز گر نمیآری ز من یاد
فانی طول عمری است انساک

ز سر تا پا همه حسن و ملاحت
تعالی من بهذا الحسن سواک

ترا سرو چمن گفتن زهی ظلم
ومابدر الدیاجی منک حاشاک

شکفت از طلعتت ما را بهاری
و صبح طالع لی من محیاک

سرت را از وفاداری که پیچید
بقتلی من بغیر الذنب اوصاک

بکویت راه پیمودن که یابد
بباب القصر اذ کثرت قتلاک

نیائی ساعتی ما را ببالین
وانت الساعة ایان مرساک

عزیزا مصر جان جای تو باشد
فما الباسآء ما اکرمت مثواک

همی گوید مدام اسرار نومید
متی تدنوا وانی این القاک
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۹ - هان وامگیر رخش طلب یکزمان ز تک
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱ - ای که ریزی بدل ریشم از آن حقه نمک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.