غزل ۱۸۲ - ای که با نور خرد نور خدا میجوئی

ای که با نور خرد نور خدا میجوئی
خویش بین عکس نظر کن به کجا میپوئی

چیست ماهیت و مرآت چه عین ثابت
حد تقریب نهند اهل حقیقت سوئی

مطربار است برو راه مخالف بگذار
چند از این پرده بعشاق نوا میگوئی

خار این باغ عزیز است چو گل خوارمبین
تا که از گلشن توحید بیابی بوئی

هرچه زیبنده ز چیزیست مخواه از دگری
سیمی از روئی و آهن صفتی از روئی

خضر خطت که خورد آب حیات از دهنت
بین که پهلو زندش اهرمن گیسوئی

آن چنان طوطی اسرار شدی نغمه سرا
که همه دفتر ارباب خرد میشوئی