شماره ۵۶ - ای زلف چلیپای تو، غارتگر دینها

ای زلف چلیپای تو، غارتگر دینها
وی کرده گمان دهنت، دفع یقینها ۱

کافر نکند با دل من آنچه تو کردی
یعنی که در اسلام روا باشد از اینها ۲

زینسان که بکشتی به شکر خنده جهانی
خواهم که به دندان کشم از لعل تو کینها ۳

از ناصیه ما نشود خاک درش دور
چون صندل بت برهمنان را ز جبینها ۴

من خود شدم از کیش و گر خود صنم اینست
بسیار شود در سر کارش دل و دینها ۵

در کعبه مقصود رسیدن که تواند
در بادیه هجر تو از فتنه کمینها ۶

نالم به سر کوی تو هر صبح به امید
چون مطرب درهای کرم پاس نشینها ۷

گر مهر گیا بایدت، ای دوست، طلب کن
هر جا که چکد آب دو چشمم به زمینها ۸

دشوار رود مهر تو از سینه خسرو
ماندست چو نقشی که بماند به نگینها ۹