شماره ۷۷ - رخت صبوری تمام سوخته شد سینه را

رخت صبوری تمام سوخته شد سینه را
شعله فروزان هنوز آتش دیرینه را ۱

غم که مرا در دل است کس نکند باورم
پیش که پاره کنم وای من این سینه را ۲

رخ بنما بر مراد، گر نه به خون منی
آب به سیری مده تشنه دیرینه را ۳

توبه ز می کرده بود دل که تو ساقی شدی
باز همان حال شد احمد پارینه را ۴

من چو ز سر خواستم، چشم تو پیکار جست
خنجر نو ده به دست ترک کهن کینه را ۵

صوفی ما شد خراب دوش به یک بانگ چنگ
پیش بریشم کشید خرقه پشمینه را ۶

بر سر خسرو اگر طعنه زند هر کسی
روی سیاه مراست عیب تو آیینه را ۷