شماره ۷۸ - رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

رسید باد صبا تازه کرد جان مرا
نهفته داد به من بوی دلستان مرا ۱

بخفت نرگس و فریاد کم کن، ای بلبل
کنون که خواب گرفته است ناتوان مرا ۲

صبا سواد چمن زا چو نسخه کرد بر آب
به گل نمود که بنگر خط روان مرا ۳

مرا گذر به گلستان بس است، لیک چه سود
که سوی من گذری نیست گلستان مرا ۴

گمان همی بردم کز فراق او بزیم
غم نهفته یقین می کند گمان مرا ۵

نشان نماند ز نقشم، کجاست عارض او
که در کشد قلم این نقش بی نشان مرا ۶

فغان من ز کجا بشنود به گوش آن شوخ
که خود نمی شنود گوش من فغان مرا ۷

پرید جانب او مرغ روح و با من گفت
که من شدم، تو نگهدار آشیان مرا ۸

خوش آن دمی که در آید سپیده دم ز درم
پر از ستاره و مه ساخت خانمان مرا ۹

سرم برید و به دستم نهاد و راه نمود
که خیز و زو سر خود گیر و بخش جان مرا ۱۰

نهاد بر لب من لب، نماند جای سخن
که مهر کرد به انگشتری دهان مرا ۱۱

رو، ای صبا و بگو سرو رفته را، باز آی
به نوبهار بدل کن یکی خزان مرا ۱۲

اسیر زلف ویم با خودم ببر، ای باد
وگرنه زاغ برد با تو استخوان مرا ۱۳

ز رفتن تو به جان آمدم، نمی دانم
که رفتنت ز کجا خاست بهر جان مرا ۱۴

دل شکسته خسرو به جانب تو شتافت
غریب نیست، نگهدار میهمان مرا ۱۵