شماره ۹۹ - بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را
شعله افزون تر برآمد سوز داغ خویش را ۱

دشمنی دارم که جان قربانی او می کنم
زانکه تیری در خور است این کافر بدکیش را ۲

چاشنی درد دل آنکس که نشناسد حقش
بردل مجروح خود مرهم شناسد نیش را ۳

اشک طوفان ریز، بهر جستن وصلم چه سود؟
شست نتوان چون ز بخت مدبران درویش را ۴

گر به یک غمزه نمردم من، مکن خسته دلم
ناوکی گر رفت کج، نتوان شکستن کیش را ۵

پندگو کایدبرین دل سوخته گویی خس است
کو به اصلاح چراغ آید بسوزد خویش را ۶

باز چون از دست مقبل در هوا گیرد شکار
مرغ بریان ز آستین بیرون برد درویش را ۷

خسروا، دیده فرو بند و مبین روی رقیب
زانکه مرهم خوش نباشد دیده های ریش را ۸