شماره ۱۰۲ - باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را
شادمان یابم دل امیدوار خویش را ۱

شد دو چشمم ز انتظارش چار در راه امید
چار جانب وقف کردم هر چهار خویش را ۲

شاید ار بر خاک خسپم همچو گل پر خون کنار
کز چنان سروی تهی کردم کنار خویش را ۳

خاک می بیزم به دامان، چون کنم گم کرده ام
در میان خاک در آبدار خویش را ۴

مست گشتی چون ترا پیمانه پر داده ست دوست
خیز و بستان ساغر و بشکن خمار خویش را ۵

می نپرسد، گر غباری دارد آن خاکی ز من
تا به آب دیده بنشانم غبار خویش را ۶

دل که از جعد تو بدخو شد نمی گیرد قرار
ساعتی بفرست جعد همچو مار خویش را ۷