شماره ۱۵۲ - صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست
به هر سو بویی از مشک ختا خاست ۱

بلای خفته سر برداشت، گویی
مرا مویی کزان زلف دو تا خاست ۲

گریبان می درم هر صبح چون گل
همه رسوایی من از صبا خاست ۳

نظرها از زکوة حسن می داد
ز هم افتاد کز هر سو گدا خاست ۴

متاع عقل و جان و دل همه سوخت
من این آتش ندانم کز کجا خاست ۵

تو تار زلف بستی بند در بند
ز هر بندی مرا دردی جدا خاست ۶

امیدم بود کز دستش برم جان
ولیکن خط مشکینش بلا خاست ۷

کنون ما و لب لعل و خط سبز
که تقوی را رقم از کار ما خاست ۸

تماشا را بیا زین سوی باری
کنون کز گریه خسرو گیا خاست ۹