شماره ۲۰۹ - بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست
قدر گل بلبل شناسد، قدر باده می پرست ۱

زاهد، از بدنامیم دیگر مترسان، زانکه من
گر برآرم نام نیکو، پیش بدنامان بد است ۲

آشنایی در وجود جوهر فردم نماند
مشکل ما هست اکنون زان دهان نیست هست ۳

سوی چشمانش مبینید، ای رقیبان، زینهار
غارت دین می کنند آن کافر نیم مست ۴

حلقه های زلف ترکان بوالعجب دام بلاست
هر که افتاد اندر آن دام از گرفتاری برست ۵

در میان ما و تو حایل نباشد بحر و کوه
رهروان را کی بود اندیشه از بالا و پست ۶

از وجود خاکی من گر چه گردی خاسته ست
عاقبت خواهد به آب دیده در کویت نشست ۷

گر به قدت سرفرازی می کند طوبی به خلد
روز حشر از رشک خواهم شاخ های او شکست ۸

همچو خسرو کی رهد از بند خویش و هر دو کون
هر که دل در حلقه زنجیر گیسویی نبست ۹