شماره ۲۲۷ - عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت
تا ندانی که به تعویذ و فسون خواهد رفت ۱

دل گرفتار و جگر خسته و تن زار هنوز
تا چه ها بر سر مسکین زبون خواهد رفت ۲

کافری بر سرم افتاد و دلم خود شده بود
نیم جانی که به جا بود، کنون خواهد رفت ۳

با توام دیده برافگند چو تو برگشتی
تا میان من و او باز چه خون خواهد رفت ۴

چند پویم به درت، وه که من گم شده را
جان درآمد شد کوی تو برون خواهد رفت ۵

چند خونابه خورم، هیچ گهی از دل من
یا رب، این سلسله غالیه گون خواهد رفت؟ ۶

چند گویی که فراموش کن او را، خسرو
آخر این روی نکو از دل چون خواهد رفت ۷