شماره ۲۴۲ - ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت
نام بیداد تو جز لطف و کرم نتوان گفت ۱

آرزوی تو ز روی دگران کم نشود
حاجت کعبه به دیدار حرم نتوان گفت ۲

حسن تو خانه برانداز مسلمانانست
ناز هم یارب و زنهار که کم نتوان گفت ۳

تا چه سرهای عزیزان به درت خاک شده ست
وه که آن خاک قدم خاک قدم نتوان گفت ۴

رشکم آید که برم نام تو پیش دگران
ذکر انصاف تو در پیش تو هم نتوان گفت ۵

چون منی باید تا باورش آید غم من
تو که دیوانه و مستی به تو غم نتوان گفت ۶

سخن توبه و آنگه ز جمال خوبان
به که دادند سر زیر علم نتوان گفت ۷

غاریی از پی دین برهمنی را می کشت
گفت از بهر سری ترک صنم نتوان گفت ۸

خسروا گر کشدت یار، مگو کاین ستم است
عدل خوبان را به بیهوده ستم نتوان گفت ۹