شماره ۲۷۲ - درد سر دوستان آه و فغان من است

درد سر دوستان آه و فغان من است
کاهش جان طبیب درد نهان من است ۱

چند توان دید وای بر دل مسکین جفا
گیر که بیگانه شد آخر از آن من است ۲

از دم سرد فراق برگ حیاتم نماند
آفت این برگ ریز باد خزان من است ۳

گریه که از سوز دل گرم برون می دهم
قطره آبست، لیک شعله جان من است ۴

دل که ز من گم شده ست بر تو گمان می برم
هست ترا خود یقین هر چه گمان من است ۵

شوی هم از خون دل خاک سر کوی خویش
تا برود هر کجا نام و نشان من است ۶

بی خبر پند گو بیهده جان می کند
از پی مردن به عشق کوه گران من است ۷

می رود آن شوخ و من گر چه کنم ناله بیش
باز نیاید، از آنک عمر روان من است ۸

دوش به خسرو ز لطف، گفت غلام منی
مرتبه این خطاب نرخ گران من است ۹