شماره ۴۵۷ - بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند
که می بندد برین دل بار و محمل تند می راند ۱

جمازه در ره و آویخته دل چون جرس با او
نفیر و ناله دل هم به آواز جرس ماند ۲

سگی دنبال آن محمل، طفیل او دوران من هم
منش لبیک می گویم، چو او سگ را همی خواند ۳

شتربانا، فرود آور زمانی محملش ورنه
ز آب چشم من ترسم شتر در گل فرو ماند ۴

کجا در دل بماند جان، اگر جانان برون آید
کسی کز هم تگی دیدن زمام از دست بستاند ۵

چو من مردم درین وادی، رو، ای سیلاب چشم من
ز مین را گرد بنشانی، شتر جایی که بنشاند ۶

دم سرد مرا، ای باد، لطفی کن، مبر هر سو
هم آن سو بر، مگر گردی ازان رخسار بنشاند ۷

درین ویرانه خواهم داد جان، ار بر سرم ناید
بگو، ای ساربان، باری سر ناقه بگرداند ۸

خروش اشتر او هست از بار گران خسرو
که ریزد کاروان دل، گر او محمل بجنباند ۹