شماره ۵۷۲ - گهیت از آشنایان یاد ناید

گهیت از آشنایان یاد ناید
چنین بیگانه بودن هم نشاید ۱

که داد آن بخت خوش روزی که ما را
ز در همچون تو خورشیدی در آید ۲

شبم کابستن است از قید اندوه
نپندازم کزو صبحی برآید ۳

مخوان در بوستان و باغم، ای دوست
که آنجا هم دلم کم می گشاید ۴

زبانی می دهم دل را، ولیکن
نهد بر جان ز دیده چند باید ۵

مرا گفتی که جان می باید از تو
من بیچاره را دیگر چه باید ۶

سر آن ناز بازی کردم، ای باد
که مرگ من ترا بازی نماید ۷

رهی بنما که نتوان زیست بی تو
ولیکن خویش را می آزماید ۸

نگیرد جز گرفتاران دل را
غزلهایی که خسرو می سراید ۹