شماره ۶۵۴ - یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند
یا بسی جان کسان بگداختند، آن ریختند ۱

شیره جانهای شیرین برکشیدند از نخست
وین تن نازک ازان شیرینی جان ریختند ۲

هر کجا خوی ریخت از رویت، ملاحت مایه بست
چاشنی گیران خوبی در نمکدان ریختند ۳

زین هوس کز ران یکرانت فرو شانند گرد
آبروی خویش بسیاری که خوبان ریختند ۴

عیش تلخم با خیال لعل جان افزات هست
شربت زهری که در وی آب حیوان ریختند ۵

شعله می خیزد ز گور کشتگانت گاه نور
بس که زیر خاک با دلهای سوزان ریختند ۶

همچو چشم نامسلمان تو بی رحمت نه اند
کافران چین که خونهای مسلمان ریختند ۷

از گناه نیکوان، یارب، مرا سوزی نخست
گر چه آن مردم کشان خونها فراوان ریختند ۸

عاقبت بر روی آب آورد راز بیدلان
گر چه گریه در شب تاریک پنهان ریختند ۹

خسروا، مگری که جز خاشاک بدنامی نرست
دیده های عاشقان هر جا که باران ریختند ۱۰