شماره ۷۴۰ - باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد

باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
بر دلم از مژه غمزه زنی نیش آمد ۱

خرد و صبر سر خویش گرفتند و شدند
هر چه آمد ز برای دل درویش آمد ۲

دی به نظاره او رفت رهی بر سر راه
یک نظر دید، چو باز آمد، بی خویش آمد ۳

گفتم، ای دل، مرو آنجا که گرفتار شوی
عاقبت رفتی و آن گفت منت پیش آمد ۴

برده بودم ز جفاهای فلک جان، لیکن
چه کنم، ناز تو، جانا، قدری بیش آمد ۵

چشم من می پرد امروز، کرا خواهد دید؟
مگر آن کافر ناوک زن بدکیش آمد ۶

خسروا، عشق همی باز و به خوبان می زی
عقل بگذار که او عاقبت اندیش آمد ۷