شماره ۷۶۳ - وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود

وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود
دل آواره شده نیز، از آن تن بود ۱

شمع شب گریه همی کرد همه شب، ماناک
شعله های دل پر سوز منش روشن بود ۲

نشدند آن خودم در غم جانان، چکنم؟
عقل دیوانه و عشق آفت و دل دشمن بود ۳

گفتمش دوش رسیدی و مرادم دادی
گفت من مانده ام از تو که خیال من بود ۴

بین که چون موی شد از ساعد سیمین نگار
آهنین بازوی فرهاد که خاراکن بود ۵

می کنم شکر لبت، گر چه بسی نقد بلا
بر من از غمزه آن دولت مرد افگن بود ۶

عاشقی را که بکشتند به عشق و شهوت
خون او خون شهیدان نه که حیض زن بود ۷

دی که رسوا شده ای دیدی و گفتی کاین کیست؟
دامن آلوده به خون خسروتر دامن بود ۸