شماره ۸۵۰ - دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد
خاطر به سوی لاله و سوسن نه ایستاد ۱

دامن کشان به نازکشی تا روان شدی
یک پای اهل زهد به دامن نه ایستاد ۲

عاشق جهان گرفت که تاب رخت نداشت
بلبل به دشت رفت و به گلشن نه ایستاد ۳

بین سخت جانیم که چسان می زیم هنوز؟
تیر مژه به دل که بر آهن نه ایستاد ۴

ای دیده، آب خویش نگهدار بعد ازین
کاتش به ده رسید و به خرمن نه ایستاد ۵

گویند منگرش، مگر از فتنه جان بری
بسیار خواستم که دل من نه ایستاد ۶

گویند منگرش، مگر از فتنه جان بری
بسیار خواستم که دل من نه ایستاد ۷

از آه بنده دیده همسایگان تهی
کم خشک شد که دیده به روزن نه ایستاد ۸

من جامه چون قبا نکنم کز فغان من
یک جامه درست به یک تن نه ایستاد ۹

خسرو به راه عشق سلامت مجو، از آنک
تیغی ست این که بر سر گردن نه ایستاد ۱۰