شماره ۸۷۲ - زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

زان گل که اندکی بته مشک ناب شد
بسیار خلق از مژه در خون خضاب شد ۱

در خردگیش دیدم و گفتم که مه شوی
او خود برای سوزش خلق آفتاب شد ۲

آن سادگی که داشت، به سرخی شدش به دل
قندی که داشت نیشکر او، شراب شد ۳

بهر خدا دگر به دل من گذر مکن
ای چشمه حیات که خون من آب شد ۴

جز بوی خون نیامد از او در دماغ من
از زلف او گهی که جهان مشک ناب شد ۵

ای پندگوی، نزد تو سهل است عشق،لیک
مسکین کسی که جان و دل او خراب شد ۶

دی در چمن شدم بگشاید مگر دلم
آهی زدم که آن همه گلها گلاب شد ۷

در خواب پیش چهره خسرو پدید گشت
سلطان گذشت و قصه ما نقش آب شد ۸