شماره ۸۷۸ - یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود

یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود
از وی وفا مجوی که نامهربان بود ۱

زانجا که هست خنده گل بلبل خراب
بر حق بود که عاشق روی چنان بود ۲

ای آفتاب، بار دگر چون توانت دید
جایی که سایه تو برین دل گران بود ۳

نزدیک دل بوند بتان، وان که همچو تست
نزدیک دل مگوی که نزدیک جان بود ۴

گر روی تافتی سخنی گوی در چمن
گل را دهند قیمت وبو رایگان بود ۵

خاموشیش حکایت حال است گوش دار
عاشق که در حضور رخت بی زبان بود ۶

گفتی که ناله های فلان گوش من ببرد
آخر چنین چرا همه شب در فغان بود؟ ۷

آن را که میخلی همه شب در میان دل
گر تا به روز ناله کند، جای آن بود ۸

عمدا جدا مباش که در جان خسروی
گر خود هزار ساله ره اندر میان بود ۹