شماره ۸۹۷ - از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود

از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود
چه خون که خوردم ازین چشم پر در و گهر خود ۱

به باغ رفتم و قوتی ز بوی گل بگرفتم
ز بس که سوختم از تاب سوزش جگر خود ۲

کجات بینم و بر بام تو چگونه برآیم؟
هزار وای که مرغان نمی دهند پر خود ۳

سرم که بر درت افتاد تا که پات نرنجد
به پشت پا چو کلوخیش دور کن ز در خود ۴

چو بنده روی ببیند، بر آن شود که بگردد
هزار بار به گرد سر دو چشم تر خود ۵

دلم صدق ندارد به کار عشق، چه بودی
وه این نگین دروغی جدا کن از کمر خود ۶

ز عشق آنکه رسیده سپر ندیده خدنگت
بر آنست دیده خسرو که بفگند سپر خود ۷