شماره ۹۶۴ - تا ترا جسم و جان شکار بود

تا ترا جسم و جان شکار بود
هر که را دل بود، فگار بود ۱

کشت خال لب توام، آری
مگس شهد زهردار بود ۲

هر کسی کز لب تو می نوشد
تا زید هم در آن خمار بود ۳

آن زمانی که سوی تست دو چشم
این دوا کاشکی دوچار بود ۴

هر که در کوی شاهدان می خورد
پیش ما مسجدش چه کار بود؟ ۵

پارسایی که چون جوانانست
در نمازش کجا قرار بود؟ ۶

مست اگر دوزخیست، گو می باش
عاشقان را ز توبه عار بود ۷

غم مرا سوخت، ور چه شرح دهم
بی غمان را کی استوار بود؟ ۸

گریه ام خوش نیایدت، آری
شربت درد خوشگوار بود ۹

در دلم با چنین روارو غم
خرمی را چگونه بار بود ۱۰

پای تو زین پس و سر خسرو
عمر باید که پایدار بود ۱۱