شماره ۹۹۵ - آنچه یک چند آب حیوان کرد

آنچه یک چند آب حیوان کرد
لب لعلت هزار چندان کرد ۱

چون بدید آفتاب رنگ لبت
لعل را زیر سنگ پنهان کرد ۲

ابر از رشک در دندانت
گوهر خویش را پریشان کرد ۳

تو بت آزری و نقش رخت
آتش سینه را گلستان کرد ۴

تا نروید گلی چو تو در باغ
از دم سرد من زمستان کرد ۵

چشم بن دور از چنان رویی
که از او چشم دور نتوان کرد ۶

عاشقان را نهاد چشم تو بند
وانگه اندر چه زنخدان کرد ۷

دل در آویخت جعد تو به رسن
وانگه از غمزه تیر باران کرد ۸

هیچ روزی نگشت سایه که غم
نه سرم راچوسایه گردان کرد ۹

گشت ویران زگریه خانه چشم
غم چنین چند خانه ویران کرد ۱۰

دید خسرو خطت چوبالب گفت
که خضرمیل آب حیوان کرد ۱۱