شماره ۱۰۴۷ - ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد

ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد
دلم همیشه اسیر خم کمند تو باد ۱

دریغ باشد جولان تو سنت بر خاک
سواد دیده بساط سم سمند تو باد ۲

چو هندوان که به سوی درخت سجده برند
نماز من به سوی قامت بلند تو باد ۳

جراحت تو که بیدرد ذوق من بشناخت
دوای سینه عشاق دردمند تو باد ۴

اگر چه من به رخت همچو چشم بردوزم
هزار همچو منی سوخته سپند تو باد ۵

دلم که خوان خلیلش به چشم درناید
طفیلی مگسان لب چو قند تو باد ۶

گه از گهی سخن تلخ عیش خسرو را
گذشته بر لب شیرین نوش خند تو باد ۷