شماره ۱۲۳۰ - رسته بودم مه من چندگه از زاری دل

رسته بودم مه من چندگه از زاری دل
از نمکدان تو شد تازه جگر خواری دل ۱

تو همی آیی و صد غارت جان از هر سو
در چنین فتنه کجا صبر کند یاری دل؟ ۲

هر کسی با دل آزاد ازین شهر گذشت
من گرفتار بماندم به گرفتاری دل ۳

دل گنه کرد که عاشق شد و نزد خوبان
نشود عفو همه عمر گنه کاری دل ۴

وقتی افگن نظری جانب من، ای خورشید
که سیه روی بماندم ز شب تاری دل ۵

وقت آن است که دستی دهی، ای دوست، به لطف
که فرو رفتم در گل ز گرانباری دل ۶

عشقت افگند میان من و دل بیزاری
بر رخ از خون نگر، اینک خط بیزاری دل ۷

می شود زلف تو ز آسیب نسیمی درهم
بس که بیتاب شد از زحمت بسیاری دل ۸

عشق گویند که کار دل بیدار بود
بهره ام خواب اجل بود ز بیداری دل ۹

پند گویا، هم ازین گونه خرابم بگذار
که نمی آید ازین خسرو معماری دل ۱۰