شماره ۱۲۶۸ - عمری شد و ما عاشق و دیوانه بماندیم

عمری شد و ما عاشق و دیوانه بماندیم
در دام چو مرغ از هوس دانه بماندیم ۱

هر مرغ ز باغی و گلی بهره گرفتند
مائیم که چون بوم به ویرانه بماندیم ۲

وقتی دل و جان و خردی همره ما بود
عشق آمد و زیشان همه بیگانه بماندیم ۳

یاران چو فرشته ز خرابات رمیدند
ما چون مگسان بر سر خمخانه بماندیم ۴

در کوی بتان رفت همه عمر، دریغا
چون برهمن پیر به بتخانه بماندیم ۵

ای بخت سیه روی، تو خوش خفت که شبها
ما با دل خود بر سر افسانه بماندیم ۶

خاکستری افتاده نه دم مانده و نه دود
زیر قدم شمع چو پروانه بماندیم ۷

ناگاه پری صورتی اندر نظر آمد
دیدیم در آن صورت و دیوانه بماندیم ۸

خسرو، به زبانها که فتادیم ز زلفش
گویی تو که موییم که در شانه بماندیم ۹