شماره ۱۳۲۳ - ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم

ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم
پشت من و پلاس غم اینست قبای شاهیم ۱

قاضی شهرم ار کشد، بهر وطن روا بود
خاصه که آب دیدگان داد به خون گواهیم ۲

شد سیهم ز عشق رو، گریه در او از آن کنم
گریه چه سود، چون ز رخ شسته نشد سیاهیم ۳

چند به ناز خفتنت، وه که مباد ناگهان
شعله به دامنت زند ناله صبحگاهیم ۴

بود ز عقل پیش ازین باد غرور در سرم
پیش در تو خاک شد آن همه کژ کلاهیم ۵

گر تو ز بهر کشتنم جرم و دروغ می نهی
حیف بود ز بهر جان دعوی بی گناهیم ۶

وقف خیال تست جان، از پی این خورم غمت
من نه که این عمارتم، گر تو خراب خواهیم ۷

تو گل و باغ بین که من در ته چاه محنتت
تو می لعل خور که من بر سر تابه ماهیم ۸

همره خسروست دان تا به عدم وفای تو
شکر که عقل بی وفا ماند ز نیم راهیم ۹