شماره ۱۳۳۲ - بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم
تلخ گوید ز آن لب و همچون شکر نوشش کنم ۱

بر سر من عقل، اگر دعوی هشیاری کند
روی تو بنمایم و از خویش بیهوشش کنم ۲

آتش عشقش فرو پوشم درین شخص چوکاه
شعله روشن تر شود هر چند خس پوشش کنم ۳

سر فرو آرم ز دوش و رانم اندر راه او
چون فرو مانم ز رفتن باز بر دوشش کنم ۴

آفتاب عارض آن مه که در یاد من است
کافرم تا صبح محشر گر فراموشش کنم ۵

کو سگی از کوی تو تا از برای زندگی
من دم او گیرم و چون حلقه درگوشش کنم ۶

آشنا باید که گیرد دست خسرو، زان زمین
هین در آبم، زانکه چون دریاست، در جوشش کنم ۷