شماره ۱۷۵۷ - مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده
مریز خون مسلمان به جرم ناکرده ۱

مرا بکشت لب جان ستان تو، هر چند
مفرحی ست به آب حیات پرورده ۲

ببخش قندی از آن لب که پیش از آن نامید
هم از خیال لبت وام کرده ام خورده ۳

بترس از آنچه به شب یا به خواب کرده دراز
هزار کس به دعا دسبها برآورده ۴

دریده پرده دل را فراق و جان ره یافت
هنوز چند کنم پیش مردمان پرده ۵

بدان که من ز شبیخون هجر جان نبرم
چنین که صبر من آواره گشت در پرده ۶

چه جای پند و نصیحت چو من ز دست شدم
چه سود نعل زر اکنون که لنگ شد زرده ۷

برآر یک نفس، ای صبح تیره، روز امید
مگر سفید شود این شب سیه چرده ۸

به سر چگونه برد راه خسرو مسکین
ضعیف موری و بار فراق صد مرده ۹