شماره ۱۷۸۹ - ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

ز آب ملاحت که رخ آلوده ای
وانکه نمک بر جگری سوده ای ۱

داد لبت بوسه و رنجه شدی
بازستان، گر تو نفرموده ای ۲

بشنو از اروح شهیدان عشق
زمزمه عشق که نشنوده ای ۳

هست دوان گرد تو چون گرد باد
جان عزیزان که تو بر بوده ای ۴

دوش نشد دل که به مه بنگرم
ز آنک تو اندر دل ما بوده ای ۵

لابه بر آن لب چو ملمع گریست
عربده بر فتنه چه آلوده ای؟ ۶

می روم از وعده وصلت مدام
گرچه که بادست که پیموده ای ۷

منت بخشیدن تو بهر چیست؟
بر دل خسرو که نبخشوده ای ۸