شماره ۱۷۹۰ - گر چه به هر سخن دلم از تن ربوده ای

گر چه به هر سخن دلم از تن ربوده ای
با این همه بگوی، که جانم فزوده ای ۱

چشمت به غمزه بردن دلها نمونه ایست
تا تو بدین بهانه چه دلها ربوده ای! ۲

رویت درون پرده و صد پرده چاک ازو
شادی به روزگار کسی کش نموده ای ۳

بالین گردناک مرا طعنه می زنی
جانا، به تکیه گاه غریبان نبوده ای ۴

آسان مگیر آه و دم سرد من، از آنک
خردی و گرم و سرد جهان نآزموده ای ۵

گفتی که خون به دست خودت ریز، ای رقیب
شکرانه بر من است که از وی شنوده ای ۶

کی داند انده شب تنها نشستگان؟
ای آن که مست در بر جانان غنوده ای ۷

ای مرغ آب، عربده دریات سهل بود
پروانه وار سینه بر آتش نسوده ای ۸

بد گفت عاشقانت چنین کرد، خسروا
رنجه مشو که کشته خود را دروده ای ۹