هوش مصنوعی:
این متن یک نیایش عاشقانه و دردآلود است که در آن شاعر از خداوند طلب مهربانی و شفا میکند. او بیان میکند که تنها خداوند درد و حال او را میداند و هیچ طبیبی جز او وجود ندارد. شاعر با آه و ناله از دلدرد و شوق جان خود سخن میگوید و یقین دارد که تنها خداوند حال دردمندان و یاران را میداند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات عرفانی و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳ - خدایا کن تو بر من مهربانی
خدایا کن تو بر من مهربانی
که جز تو نیست دردم را ، تو دانی
فتادم کوی تو بیمار عشقت
مداوا کن طبیبا نبض دانی
ندیدم در جهان جز تو طبیبی
طبیبا! حاذقا! دردم تو دانی
زدرد دل بسی آه است و ناله
زشوق جان ضمیرم را تو دانی
که داند جز تو حال درد مندان
یقین دانی تو حال یار جانی
که جز تو نیست دردم را ، تو دانی
فتادم کوی تو بیمار عشقت
مداوا کن طبیبا نبض دانی
ندیدم در جهان جز تو طبیبی
طبیبا! حاذقا! دردم تو دانی
زدرد دل بسی آه است و ناله
زشوق جان ضمیرم را تو دانی
که داند جز تو حال درد مندان
یقین دانی تو حال یار جانی
۵۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲ - آشفته دل خویش درین دار فنائیم
گوهر بعدی:غزل ۱۴ - بر رُخش زیبا چو دیدم نقش و خال
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
