غزل ۳۰ - من من مگو تو من من ، هی هوی گوئی ها ها

من من مگو تو من من ، هی هوی گوئی ها ها
ها ها و های هی هی ، هُو های های ها ها

اسرار کس نداند، این های هوی هی را
واقف کسی نگردد هی هوی های ها ها

شوق دلم نداند، هی هی چه چاره سازم
از خود چرا براندی، هی هوی های ها ها

دانی تو درد دل را، جز تو کسی نداند
جز تو بکس نگویم، هی هوی های ها ها

یاری غزل بخواند، حالش دگر نه داند
لیکن ز در براندی، هی هوی های ها ها