شماره ۱۹۳۷ - گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی

گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی
کی به کمند ابرویت خسته زخم تیرمی ۱

هست یقین چو مردنم، از غم دوریش مکش
باری اگر بمیرمی، در قدم تو میرمی ۲

بودم اسیر کافران وقتی و در فراق تو
در هوسم که این زمان کاش همان اسیرمی ۳

پند دهند کز بتان چشم ببند جان من
باز کشید تا مگر بند کسی پذیرمی ۴

ترک سخن بگو که شدملک جهان از آن من
آه که تنگ در برت یک شب اگر بگیرمی ۵

طعنه زنی که خسروا، ملک جهان ستانمی
گر به ولایت سخن مثل تو بی نظیرمی ۶