شماره ۱۹۴۲ - به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی

به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی
به از آنکه چند شاهی، همه عمر های و هویی ۱

نه ز دست نوجوانان به چمن شدم، ولیکن
هوس جمال جانان نرود به رنگ و بویی ۲

نفسم به آخر آمد، نظرم ندید سیرش
بجز این نماند ما را هوسی و جستجویی ۳

ببرید ناتوان را به طبیب آدمی کش
که چو مرد نیست باری به نظاره چو اویی ۴

چه خوش است مست ما را به کرشمه لعب چوگان
که به خاک در نغلتد سر ما بسان گویی ۵

به خدا که رشکم آید ز رخت به چشم خود هم
که نظر دریغ باشد ز چنان لطیف رویی ۶

دل من که شد ندانم چه شد آن غریب ما را
که برفت عمر و نآمد خبرش به هیچ سویی ۷

سخن سگان شبرو نزند مگر کسی را
که شبیش بوده باشد گذری به گرد کویی ۸

مکن، ای صبا، مشوش سر زلف آن پریوش
که هزار جان خسرو به فدای تار مویی ۹