شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح خواجه سید ابوالطیب بن طاهر

بار بر بست مه روزه وبر کند خیم
مهرگان طبل زد و عید برون برد علم ۱

باز چون بلبل بی جفت ببانگ آمد زیر
باز چون عاشق بیدل به خروش آمد بم ۲

باده گیران زبان بسته گشادند زبان
باده خوران پراکنده نشستند بهم ۳

لعل کردند بیک سیکی لبهای کبود
شاد کردند بیک مجلس دلهای دژم ۴

خیز بت رویا !تا مابه سر کار شویم
که نه ایشان را سور آمدو مارا ماتم ۵

زان می لعل قدح پر کن و نزدیک من آر
بر تن و جان نتوان کردازین بیش ستم ۶

روزه پیریست که از هیبت واز حشمت او
نتوان زد به مراد دل، یک ساعت دم ۷

چون شدآن پیر جوانی بگرفتندجهان
ما و ایشان و می لعل، نه اندوه ونه غم ۸

باش تا خواجه درین باب چه گوید، چه کند
آب چون زنگ خورد یا می چون آب بقم ۹

خواجه سید ابوالطیب طاهر که بدوست
دل سلطان و دل خواجه و دلهای حشم ۱۰

نه به فضل او را جفتی ز بزرگان عرب
نه به علم او را یاری زبزرگان عجم ۱۱

در جوانمردی جاییست که آنجا نرسید
هیچ بخشنده و زین پس نرسد هرگز هم ۱۲

عالمی بینم بر درگه اوخواسته خواه
واو همی گوید هر کس را کآری و نعم ۱۳

هر که را بینی با بخشش و با خلعت اوست
همتی دارد در کار سخا بلکه همم ۱۴

بیشماری همه چون ریگ همی بخشد مال
راست پنداری داردبه یمین اندر یم ۱۵

بخرد جامه بسیار به تخت و چو خرید
نام زوار زند زود بر آن تخت رقم ۱۶

هر که را بینی دینار و درم دارد دوست
نه بر اینگونه ست آن مهتر آزاده شیم ۱۷

او چودانست که دینار نه چون نام نکوست
مهر برداشت بیکبار ز دینار و درم ۱۸

از عطا دادن پیوسته آن بار خدای
خانه زایر او باز ندانی ز حرم ۱۹

با چنین بخشش پیوسته که او پیش گرفت
رود جیحون را شک نیست که آب آید کم ۲۰

ایزد آن بار خدای بسخا را بدهاد
گنج قارون و بزرگی و توانایی جم ۲۱

دست بخشنده او از دل پیران ببرد
غم برنایی و بیچارگی و ضعف هرم ۲۲

من به هر چیر که خواهی تو سوگند خورم
که نه چون او بوجود آید هرگز ز عدم ۲۳

لاجرم خلق جهان بر خوی او شیفته اند
چون گل سوری بر باد سحر گاهی ونم ۲۴

چه بجان و سر او محتشمانرا چه بتن
چه حریم در او محترمان را چه حرم ۲۵

نه بیهوده مر اورا ملک روی زمین
مملکت زیر نگین کرد و جهان زیر قلم ۲۶

رای و اندیشه بدو کرد و بدو داشت نگاه
زانکه دانست که راییست مراورا محکم ۲۷

شادمان باد همه ساله و با ناز و نعیم
دشمن و حاسد او مانده به تیمار و ندم ۲۸

عید اوفرخ و از آمدن عید شریف
در دل او طرب و در دل بدخواه الم ۲۹

چشم او سوی نگاری که برو عید بود
جعد و زلفش را چون غالیه وز غالیه شم ۳۰