شماره ۳ - بیاور آنچه دل ما به یکدگر کشدا

بیاور آنچه دل ما به یکدگر کشدا
به سر کشد آنچه دلم بار او به سر کشدا ۱

غلام ساقی خویشم که بامداد پگاه
مرا زمشرق خم آفتاب بر کشدا ۲

چو تیغ باده برآهختم از نیام قدح
زمانه باید تا پیش من سپر کشدا ۳

چه زر چه سیم و چه خاشاک پیش مرد آن روز
که از میانه ی سیماب آب زر کشدا ۴

خوش است مستی واز روزگار بی خبری
که چرخ غاشیه مست بی خبر کشدا ۵

اگر به ساغر زرین هزار باده کشم
هنوز همت من باده ی دگر کشدا ۶

در نشاط (من) آنگه گشاده تر باشد
که مست باشم وساقی مرا بدر کشدا ۷