شماره ۷ - کی بنگرد برحمت چشم خوش تو ما را

کی بنگرد برحمت چشم خوش تو ما را
نرگس همی نیارد اندر نظر گیا را ۱

دل می دهد گواهی کورا تو برد خواهی
چشمت بتیر غمزه گو جرح کن گوا را ۲

ای محتشم بخوبی هستم فقیر عشقت
در شرع بر توانگر حقی بود گدا را ۳

گر سایه جمالت بر خاک تیره افتد
چون آفتاب ذره روشن کند هوا را ۴

حسنت بغایت آمد زآن صید کرد دل را
عشقت بقوت آمد از ما ببرد مارا ۵

عشق فراخ گامت در دل نهاد پایی
بر میهمان شادی غم تنگ کرد جا را ۶

بسیار جهد کردم اندر مقام خدمت
تا تحفه ای بسازم درگاه کبریا را ۷

دل از درخت همت افشاند میوه جان
برگی جزین نباشد درویش بی نوا را ۸

درآشنایی تو خویشی بریدم از خود
بیگانه وار منگر زین بیش آشنا را ۹

قهرت شکست پایم گشتم مقیم کویت
لطفت گرفت دستم بردم بسر وفا را ۱۰

سیف ار ز حکم یارت شمشیر بر سر آید
تسلیم شو چو مردان گردن بنه قضا را ۱۱

زین صابر ضروری دیگر مجوی دوری
(مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا) ۱۲