شماره ۱۰۶ - مرا که یک نفس از وصل یار سیری نیست

مرا که یک نفس از وصل یار سیری نیست
زبوسه صبر نه واز کنار سیری نیست ۱

ازآن گلی که ز رنگش خجل شود لاله
چو عندلیب مرا از بهار سیری نیست ۲

اگر جهان همه پر گل کنند رنگ برنگ
مرا زدیدن آن لاله زار سیری نیست ۳

درخت حسن گلی ماه رو ببار آورد
چو نحلم ازگل آن شاخسار سیری نیست ۴

گرم چو عود بسوزند برسر آتش
مرا از آن شکر آبدار سیری نیست ۵

بدست دشمنی ار بر سرم زند شمشیر
مرا زدوستی آن نگار سیری نیست ۶

جماعتی که چومن منصفند می گویند
که یار را چه عجب گر زیار سیری نیست ۷

گرم چو گوی نهد اسب یار برسر پای
مرا از آن شه چابک سوار سیری نیست ۸

مرا زدوست اگر مرده باشم اندرخاک
بگویم ونشوم شرمسار، سیری نیست ۹

بخورد دهر بسی همچو سیف فرغانی
هنوز در شکم روزگار سیری نیست ۱۰