شماره ۱۱۹ - شکری بجان خریدم زلب شکرفروشت

شکری بجان خریدم زلب شکرفروشت
که درون پرده با دل شب وصل بود دوشت ۱

بسخن جدا نمی شد لب لعل تو ز گوشم
چو علم فرو نیامد سر دست من زدوشت ۲

بلبت حلاوتی ده دهن مرا که دایم
ترش است روی زردم ز نبات سبز پوشت ۳

بوصال جبر می کن دلک شکسته یی را
که گرفت صبر سستی ز فراق سخت کوشت ۴

سحری مرا خیالت بکرشمه گفت مسکین
تویی آنکه داغ عشقش نگذاشت بی خروشت ۵

برخ چو آفتابش نگری بچشم شادی
چو بمجلس وی آرد غم او گرفته گوشت ۶

ز دهن چو جام سازد چه شرابها که هر دم
ز لبان باده رنگش بخوری و باد نوشت ۷

تو ز دست رفتی آن دم که برید صیت حسنش
خبری بگوشت آورد وز دل ببرد هوشت ۸

تو که خار دیده بودی نبدی خمش چو بلبل
چو بگلستان رسیدی که کند دگر خموشت ۹

همه شب ز بی قراری ز بسی فغان و زاری
چو ندیده بودی او را بفلک شدی خروشت ۱۰

رخ وی آرمیدی، عجبست سیف از تو
که بآتشی رسیدی و فرو نشست جوشت! ۱۱