هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید و تأثیرات عمیق این عشق را بر طبیعت و محیط اطراف توصیف میکند. او معشوق را به عنوان مرکز جهان میداند و همه چیز را به سوی او جذب شده میبیند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارند.
شماره ۱۶۱ - مه نکویی زروی او دارد
مه نکویی زروی او دارد
شب سیاهی زموی او دارد ۱
خود بدین چشم چون توان دیدن
آنچه از حسن روی او دارد ۲
از سر کوی او بکعبه مرو
کعبه خانه بکوی او دارد ۳
گل ببستان جمال ازو گیرد
مشک درنافه بوی او دارد ۴
نه تو تنهاش آرزومندی
هرچه هست آرزوی او دارد ۵
ذره گر در هوا کند حرکت
هوس جست و جوی او دارد ۶
ناله بلبل از پی گل نیست
روز و شب گفت و گوی او دارد ۷
من بجان مایلم بدان عاشق
که دلش میل سوی او دارد ۸
سیف از گریه خاک راتر کرد
آبها سر بجوی او دارد ۹
شب سیاهی زموی او دارد ۱
خود بدین چشم چون توان دیدن
آنچه از حسن روی او دارد ۲
از سر کوی او بکعبه مرو
کعبه خانه بکوی او دارد ۳
گل ببستان جمال ازو گیرد
مشک درنافه بوی او دارد ۴
نه تو تنهاش آرزومندی
هرچه هست آرزوی او دارد ۵
ذره گر در هوا کند حرکت
هوس جست و جوی او دارد ۶
ناله بلبل از پی گل نیست
روز و شب گفت و گوی او دارد ۷
من بجان مایلم بدان عاشق
که دلش میل سوی او دارد ۸
سیف از گریه خاک راتر کرد
آبها سر بجوی او دارد ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۰ - تویی که زلف و رخت رو بکفر و دین دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۶۲ - در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
